Music Mentor | Anne – ‘Look at me’
1
post-template-default,single,single-post,postid-1,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_grid_1300,qode-theme-ver-10.1.1,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Anne – ‘Look at me’

Anne – ‘Look at me’

Gisterenavond had ik zangles. Niet per se omdat ik nou zo goed kan zingen (alhoewel, iedereen kan zingen), maar omdat ik zingen leuk vind en omdat ik denk dat het me gaat helpen mijn emoties beter te uiten. Mijn zanglerares is cool. De vorige keer hebben we aan mijn zangtechniek gewerkt. Dit keer wilde ze het over het plezier van zingen hebben. Het nummer waar we mee oefenen, had ze me zelf laten uitzoeken. Het is het nummer ‘Look at me’ van Carrie Underwood.

Carrie Underwood won in 2005 de 4e editie van American Idol. Eerlijk gezegd had ik nooit eerder van dit nummer of van Carrie Underwood gehoord. ‘Look at me’ is ook nooit op single uitgekomen en het nummer werd dus zelden op de (Amerikaanse) radio gedraaid toen het album waar dit nummer op stond, uitkwam in 2009. In februari 2014, bemachtigde het nummer echter een nummer 11 positie op de iTunes Country Singles chart. Hoe dat kwam? Een 20-jarige Amerikaanse bruid zong het nummer live voor haar bruidegom ‘while walking down the aisle’. De video van dat nummer verscheen in augustus 2013 op YouTube, maar ging veel later pas ‘viral’ toen het op de homepage van Godtube.com werd gepost. Zelf kwam ik het nummer op YouTube tegen, bij een Google zoekopdracht –waarschijnlijk toen ik een bureaustudie deed voor mijn aanstaand ceremoniemeesterschap. En ik kon alleen maar denken, ‘hoe mooi als je je ooit zo over iemand voelt en iemand anders zo over jou’.

Ondertussen vond mijn zanglerares dat ik het nummer niet met overtuiging zong. Ze vroeg me of ik me ooit zo voor iemand had gevoeld en of ik dat gevoel in het nummer kon liggen. Vertwijfeld keek ik haar aan. ‘Nee, ik geloof het niet’, zei ik. 
‘Ik kijk nu maar in je grote bruine ogen in de hoop iets van dat gevoel over te kunnen brengen’, zei ik. Ze moest heel hard lachen. ‘Okay’, vervolgde ze, noem me dan iets anders waar je heel zeker over bent. Aangezien het nummer gaat over gevoelens van liefde die je voelt voor een ander, waar je zo zeker van bent dat je je leven en je hart daarvoor op het spel durft te zetten. ‘De onvoorwaardelijke liefde van mijn ouders en van mijn broertje’, zei ik, ‘zij hebben mij nog nooit in de steek gelaten’. ‘En ik ben trouwens ook zeker over mezelf en dat ik er mag zijn’, vervolgde ik. ‘Laatst zei ik tegen iemand dat iets me onzeker maakte, maar ik proefde dat dat niet het juiste woord was.’ ‘Misschien is kwetsbaar een beter woord’, zei ze. Waarna ze putte uit een ervaring van haarzelf. ‘Er is niets mis mee om je kwetsbaar op te stellen door te zeggen dat je iets of iemand belangrijk vindt en dat je daar voor staat’, zei ze. Ik was het met haar eens. Maar nu die emotie nog. 
‘Wacht even’, zei ik, ‘de emotie boosheid ken ik wel’. ‘Mooi,’ zei ze, ‘dan ga ik je vragen dit nummer te zingen met alle boosheid die je in je hebt’. En dat deed ik. Na afloop keek ze me aan en zei ze: ‘Okay, de boodschap van dit nummer komt nu écht bij me aan.’

Boosheid dus. Volgens mij ben ik heel boos, gefrustreerd op momenten zelfs. Vooral op ex #4 en ex #5 en mijn boosheid op ex #4 duurt al meer dan drie jaar, dus daar gaat iets niet helemaal goed. Als je zo lang boos bent, dan kun je (ik) duidelijk niet met je emoties omgaan. Of in ieder geval niet met je boosheid. Die ik ongetwijfeld ook voel voor mezelf. Dat klopt, want de afgelopen dagen stagneer ik, ben ik niet productief en voel ik me (weer) niet goed. Ik dacht dat ik er was, maar dat is niet zo. Ik ben er bijna, maar nog niet helemaal. ‘Je moet niet voor mij in therapie gaan’, had ex #5 gezegd, nadat hij me ervan had beschuldigd ‘dat ik onze relatie bewust of onbewust saboteerde’. Ik ging ook niet voor hem in therapie, maar in eerste instantie wél voor onze relatie die ik een tweede kans wilde geven. Dat mocht echter niet baten en ik vertelde hem: ‘ik ga voor mezelf in therapie, want ik wil wel ooit in staat zijn een duurzame relatie op te bouwen die nooit meer over gaat’.

En ik besef deze dagen weer eens wat een helse weg dat is. En hoe moeilijk het is wanneer ik me écht moet concentreren op en moet werken aan mijzelf. Míjn gevoelens, míjn communicatie, míjn gedrag. Dat ik écht reflecteer op waarom ik mezelf niet toesta gevoelens van verliefdheid te ervaren en altijd bescherming inbouw. En waarom mijn boosheid heel diep van binnen zit weggestopt, zonder na te denken over wat mijn gevoelens mij vertellen over de dingen die me na aan het hart gaan en waar ik voor sta en waar mijn grenzen liggen en wat ik niet meer tolereer. En dat zonder te proberen om te vluchten in sociale activiteiten, werken, flirts, roken, drinken, het anderen naar de zin te maken, vroeger een eetstoornis en nog altijd een lastige relatie met eten.

Niet van Carrie Underwood, maar wel van Tori Amos: 
‘Some people are afraid of what they might find if they try to analyze themselves too much. But you have to crawl into your wounds to discover where your fears are. Once the bleeding starts, the cleansing can begin.’